Runjo Jasmina

 

Samostalne izložbe:

1994 - Galerija “Hol”, Akademija umetnosti, Novi Sad

1999 - Galerija Duhovnog centra “Prepodobni Rafailo Banatski”, Zrenjanin

2003 - Galerija SULUV-a, Novi Sad

2004 - Narodni muzej, Kikinda

2005 - Centar Vojvodina, Novi Sad

2006 - Galerija “Atrijum”, Biblioteka grada Beograda, Beograd

2010 - “Mali likovni salon”, Kulturni centar, Novi Sad

Izlagala na više kolektivnih izložbi.

Slike se nalaze u vlasništvu Galerija, Muzeja i privatnih kolekcija.

 

 

 „... Serija slika Jasmine Runjo naslikana uglavnom tokom 2003. godine (ciklus „Potkožna kriptografija“), odslikava jedan slikarsko-poetski pogled na svet i vreme u kome živimo. Svoj stvaralački i ljudski senzibilitet, sopstvenu osećajnost, ova umetnica je, sa svakim bojenim slojem, sa svakim apliciranim elementom, unosila i ugrađivala u organizam slike. Stoga na ove slike treba gledati kao na autobiografske ispovedne zapise, kao na umetničino sasvim subjektivno svedočenje o svetu i vremenu u kome živi i slika. U tom smislu, čitanjem slike i njenih plastičkih kodova, moguće je razotkriti umetničine stavove. Spajanjem »dripinga« i diskretno prisutnog linijskog geometrizma ostvaren je snažan spoj subjektivističke razmahnutosti i racionalističke razboritosti. Ta dvojnost, ta dihotomijska oprečnost, ovde je dovedena u sintetički sklop na kojem, zapravo, počiva celokupni iskaz slikarke Jasmine Runjo. U takvoj slici, u kompleksu njene ukupne plastičke konstitucije, likovni elementi imaju specifičan, zaseban status. ...“

 

Novi Sad,

Januar 2004

 

„ ... Iz svega toga proizilazi da se Jasmina Runjo itekako brine o autonomiji likovnih elemenata, da večito nastoji da u sintetičkoj strukturi slike sačuva zasebnost svakog pikturalnog podatka: linije, boje, forme, materije, pikturalne fakture, strukture, kompozicije... O tome, na svojevrsan način, „svedoči“ i radni naslov ciklusa „Intimna istorija okera“. Moguće je pretpostaviti da je do tog prevladavajućeg bojenog fona Jasmina Runjo dospela nošena vlastitim likovnim senzibilitetom, sopstvenom osećajnošću, ekspresivnim i poetskim stavom primerenom konstituciji i duhovnom sklopu njene ličnosti.  Sličnog je karaktera i umetničin odnos prema liniji. Zbog njene specifičnosti možemo govoriti o potenciranoj ekspresivnosti. Jer, linija je definisana odlučno, energično, strasno. Ona nije nacrtana nego je izgrebena ili skalpelom urezana, drastično zasečena u telo i biće slike. Takav umetnički gest ima specifičnu simboliku – jer nemilosrdno zaseći i otkriti nutrinu slikanih slojeva zapravo je čin otkrivanja vlastitih personalnih karakteristika, razotkrivanja plastičke strukture i suštine bića slike - ali i bića slikara... Poput Mikelanđelovog autoportreta naslikanog na odranoj koži nabodenoj na štap a postavljenog poput signature pri dnu veličanstvene freske Strašni sud u Sikstinskoj kapeli, tako i u ovim Jasmininim slikama ima tog bolnog razotkrivanja, ima spremnosti na samožrtvovanje zarad iskazivanja vlastite ljudskosti i vlastitog poimanjana slikarstva kao egzistencijalnog čina u kome nema izneveravanja stvaralačkog, poetskog i ljudskog sopstva.

Zasigurno su sve te naznake u podtekstu slika Jasmina Runjo. Prelomljene kroz prizmu vlastitog stvaralačkog bića one ubedljivo svedoče o drami čoveka današnjice, o udesu ljudske jedinke zahvaćene stihijom epohalne krize koja u ovim našim prostorima traje već pune dve decenije – krize koja je tokom devedesetih imala katastrofične razmere a koja se na početku prve decenije novog veka manifestuje kao posledica mučnog i iscrpljujućeg tranzicijskog procesa... U takvom socijalnom okružju slikarka Jasmina Runjo traga za ostrvcem ljudskosti i pronalazi ga u struktuiranoj geografiji svojih brojnim značenjima ispunjenih slika...“

 

Novi sad,

Oktobar 2010